Visavontuur

Boas heeft een nieuwe vriend. Net als Boas is hij gek op buiten zijn. Naar het bos, in de tuin, achter de kippen aan en niet te vergeten vissen, in weer en wind. Met de vangst wil het nog niet altijd zo vlotten, maar gezellig hebben ze het wel. En, zo vertrouwde Boas me vandaag toe, ook jongens van 11 houden nog van poep- en plasgrapjes, hoor. (Daar gaat mijn theorie dat dat bij de kleutertijd hoort ;-) ) 

Dit is een van de favoriete plekken. Vorige week vond Boas het er iets minder leuk, in tegenstelling tot zijn vriend, die nog steeds niet bij komt van de lach als hij er over vertelt. Toen ze zo heerlijk naast elkaar aan het vissen waren, klonk er ineens een PLONS. Het vriendje dacht in eerste instantie aan de tas, maar nee, het was Boas die al wippend op zijn klapstoeltje over de betonnen rand in het water was gekukeld. Gelukkig is het er niet diep en kon Jos hem vanaf het houten vlondertje makkelijk weer op de kant tillen, maar het was natuurlijk wel even schrikken voor Boas.

Wat ook fijn is, is dat Boas al flink watervrij is en goed zijn adem in kan houden. Hij is dan ook druk aan het oefenen om te leren zwemmen. Maar daarover een andere keer meer.