Poetsers

Vanaf onze ontbijttafel hadden we deze week een bijzonder uitzicht. Alsof er binnen enkele ogenblikken een openluchtbijeenkomst zou beginnen. Het bleek iets anders te zijn: de grote schoonmaak van het gebouw.

Boas en Fera wisten nu hoe snel ze van tafel moesten, gristen twee afwasborstels mee en gingen helpen. Vanuit het slaapkamerraam kon ik het allemaal een beetje volgen. Ik ben best wel een beetje trots op ze hoor, als ik ze dan eerst schuchter daar naartoe zie lopen en ze even later dapper zie vragen of ze mee mogen helpen. En vervolgens nog de flarden van gesprekken over thuisonderwijs enzo. Dat blijft immers bijzonder. Maar voor onze kinderen natuurlijk heel normaal, en zo praten ze er ook over.