dinsdag 31 mei 2011

Aardbei

We zijn weer in Zeewolde geweest! Bij Boer zoekt Burger zijn we bij een fruitteeltbedrijf geweest, waar nu de aardbeitjes rijp waren.  Dat was een leuke ervaring: aardbeien plukken, zó van het land! Daarom vind ik thuisonderwijs nou zo leuk, hè... Je komt samen op de leukste plekken en doet de mooiste dingen. Mocht je ook willen gaan, het was bij Fruithal Smits. Ik zou wel eerst even bellen om te horen of de velden inmiddels niet zijn leeggesnoept!


zondag 29 mei 2011

Zeg, op wie lijkt hij nou?

Tja, wat zullen we zeggen?



Dit was zuslief toen ze pas zat.



En dat grote broer familie is zal je ook niet ontkennen.



Ach, weet je wat nu zo leuk is? Hij is er gewoon een van ons! Onderdeel van ons gezin. Onmisbaar persoontje. En net als wij allemaal, gewoon lekker zichzelf, uniek gemaakt! En dat is gelijk wat we graag willen: dat onze kinderen mogen ontdekken wie ze zijn en waarvoor Hij hen roept.

vrijdag 20 mei 2011

Ons meisje

Haar elegantie mag dan nog wat in ontwikkeling zijn, ze is een echt meisje hoor! Tig keer verkleden, jurk na jurk, prinsessen, hakjes, balletjes, tip-toes, fröbelen, poetsen, en ga zo nog maar even door!


in een prinsessenjurk voor de tv




Boer zoekt burger

Op tweede Paasdag gingen we naar Zeewolde naar Boer zoekt Burger. We hebben maar een paar van de opengestelde boerenbedrijven bezocht, maar wat wás het leuk! Hieronder een impressie.







Ra, ra (2)

Boas ging aan het graven in onze rimboe. Jos had voorspeld dat er weleens schatten konden begraven liggen. En aangezien Boas het woord schatten nogal ruim neemt, maakte hij een goede kans.



En gelukkig kon Daan ook helpen. Zo ging het wel wat sneller. Volmaakt gelukkig toonde Boas ons zijn eerste vondsten. Wat scherven van een servies, iets wat op een botje leek ... Ondertussen had hij de smaak al goed te pakken.

Maar toen begon het serieus te worden.


Dit leek ten minste écht ergens op. Onze paleontoloog in de dop spitte naarstig verder. En dat werd beloond ook. Kijk maar eens!



Wie het weet mag het zeggen ...

(En wie het niet weet kan, net zoals wij, hier eens snuffelen. Met behulp van Naturalis is determineren een makkie!)

Ra, ra (1)


Boas vond een paar mooie rupsen op de brandnetels. We namen ze mee naar binnen. Ze waren al wat traag en na heel korte tijd sponnen ze draadjes aan het plafonnetje, kwispelden ze zich een slag in de rondte en hingen ze een tijdje doodstil.

Toen werd het tijd om tevoorschijn te komen ...


Het bleef nog even spannend.

Zou de bovenkant van hun vleugels ook maar gewoontjes bruin zijn?

Ons geduld werd nog even op de proef gesteld.

Maar eindelijk, daar kwamen ze dan echt in beweging!


Wie het weet mag het zeggen ...

Briefjes


We praatten over de kruisiging van Jezus. Dat het een hele verdrietige gebeurtenis was, maar dat het ook een beetje mooi was. Want nu is God niet boos om de dingen die wij niet goed doen. En we dachten samen na of er dingen waren die wij niet goed deden. Op Boas zijn papiertje stond: geen doekje, wat refereerde aan de zonde van het stiekem geen toiletpapier gebruiken na het plassen.

Moge het hier maar bij blijven! ;-)

Wat zijn ze lief

Speciaal voor Mama componeerde Boas: Ik vind mijn moeder zo lief

En dat ze me lief vinden, was vandaag wel weer duidelijk: Ik kreeg een lekker ontbijtje met aardbeien, een picknickkleed, een boekje en allemaal mooie knutsels. En ik geloof dat ze vandaag allemaal nog liever dan liever dan liever dan lief waren!