Jantje zag eens pruimen hangen,
O! als eijeren zo groot.
't Scheen, dat Jantje wou gaan plukken,
Schoon zijn vader 't hem verbood.
Hier is, zei hij, noch mijn vader,
Noch de tuinman, die het ziet:
Aan een boom, zo vol geladen,
mist men vijf zes pruimen niet.
Maar ik wil gehoorzaam wezen,
En niet plukken: ik loop heen.
Zou ik, om een hand vol pruimen,
Ongehoorzaam wezen? Neen.
Voord ging Jantje: maar zijn vader,
Die hem stil beluisterd had,
Kwam hem in het loopen tegen,
Voor aan op het middelpad.
Kom mijn Jantje! zei de vader,
Kom mijn kleine hartedief!
Nu zal ik u pruimen plukken;
Nu heeft vader Jantje lief.
Daarop ging Papa aan 't schudden
Jantje raapte schielijk op;
Jantje kreeg zijn hoed vol pruimen,
En liep heen op een galop.
Grietje ging eens pruimen wassen,
O! Als eieren zo groot.
't Scheen dat er een taart moest komen,
Schoon Sonja Bakker het verbood.
Hier, zei zij, is noch die Sonja,
Noch een ander die het ziet,
Aan een lijf zo fris en fruitig,
Ziet men ieder gramske niet.
En thans toog zij aan het bakken.
Weldra rook men resultaat.
't hele huis gevuld met geuren,
Die zelfs reikten tot op straat....
Thans zoek ik ook uwe hulp,
Lieve lezers, lezeressen,
Na jaren bloggen van mijn kant,
Is 't uw beurt tot klessebessen.
Gaarne zie ik toch hieronder,
Als reactie uw gedicht.
Mocht schroom u wat weerhouden,
Stuur me dan privé bericht.
De schoonste spinsels uwer gedachten,
Beloon ik met een soort van vlaai
Tot mijn spijt 1 zonder pruimen:
Foto stamt van vóór de kraai.
