Jona's grote reis

's nachts op pad en dan wakker worden in een vreemd land

dat heet ook wel: vakantie

mooie plekjes zoeken

waar je goeie stenen kan vinden om in het water te gooien

"IKKE!", op de vraag wie er een croissantje wil,

evenals op de vraag wie er een pak slaag wil, 

tot groot vermaak van broer en zus

als de pap op is even op de iPad

en 's nachts weer verder bijtrekken

een boekje lezen in het Franse zonnetje

eten als een vorst

rollebollen aan de Costa Brava

je riant rond laten rijden

"SPLINGEN?!"

alles doen wat zij doen, 

doen zij iets wat jou niet zint dan zeg je:

"HÉ, DOE NÍE, JOH!"

ik geloof dat jij wel genoten hebt

en wij van jou

Wonder

Na een spannende zesde zwangerschapsweek, waarin het leek alsof ik een miskraam had, kregen we na de 6e, 9e en 12e week deze voortreffelijke ontwikkeling van ons vierde kindje te zien. We beseffen des te meer dat het echt een wonder is, een voorspoedige zwangerschap en een gezonde baby.
Dat maken we in onze omgeving helaas ook anders mee. Een groot voorrecht!

Muziek in de tent

De jongste twee leven zich uit met dans en tromgeroffel.
De oudste houdt ook van roffelen, maar heeft inmiddels ook aangekondigd te willen leren pianospelen. Hij vindt het leuk om samen op de piano te spelen. Er staat nu een notenbriefje op de toetsen en afwisselend speelt hij dan een noot uit een akkoord in een bepaald ritme mee. Tot nu toe is het in elk geval gewoon lekker genieten van muziek, geluid en beweging. Hoe professioneel het wordt gaan we wel zien. Een beetje stimulans komt in elk geval regelmatig voorbij.

Moestuinupdate

Eerst de regen en nu het warme weer zorgen voor een hoop groen in de moestuin! Een groot deel daarvan noemen we groente, dus dat is natuurlijk heel mooi. We hebben al verschillende keren snijsla gegeten en (ja, ja)  gedronken.









Maar een ander deel noemt men onkruid. En dat moet er dan uit. En als ik daar dan weleens even mee bezig ben, dan kan ik soms zo lekker aan het mijmeren slaan. Wie een moestuin bezit, heeft geen therapeut nodig. Vaak als ik met onkruid bezig ben, denk ik aan het zaad wat ik nog wil zaaien, maar waar ik niet aan toe kom door het onkruid dat er altijd wel weer is. Elke dag weer dat onkruid, dweilen met de kraan open. En dan bedenk ik dat het in het gewone  leven soms net zo is. Soms ben ik zo druk met maar puinruimen en met de waan van de dag meegaan, dat het investeren in het nieuwe leven, het zaaien, er zomaar bij in schiet. En dan te bedenken dat van datgene wat je zaait soms maar de helft  opkomt. Werk aan de winkel! Ik ben zo blij met het tuintje. God maakt me enthousiast om te zaaien. Ja, het wieden hoort er ook bij, maar als het zaaien er niet van komt, dan komt het ook niet van oogsten. En zo maakt de grote Zaaier me weer enthousiast om te zaaien. In mijn tuintje, in het leven van mijn gezinsleden, in het leven van anderen.  

Zomer in de tuin

Brrr... de eerste dag is zo'n bad toch best nog koud. Maar ze laten zich natuurlijk niet kennen. Hup, erin en spetteren maar!

Papa had nog wel wat materiaal voor een geheime boomhut. Waarom hij geheim is, snap ik eigenlijk niet zo goed, want je zou denken dat er een heus vlaggenschip in de boom was gestrand, maar het is een feit dat hij zo heet.

Na het avondeten nog even weer het bad in. 

En iedere dag ook even polsen hoe het bad bij de buurtjes voelt, natuurlijk. Heerlijk, hoor! 

Spelletjesmiddag

Boas wilde graag eens iets voor kinderen organiseren. We kozen voor een spelletjesmiddag met de buurkinderen. Eerst schreef Boas een kaartje: Hoi! Wil jij vrijdag 3 uur op de spelletjesmiddag komen? Het lukt hem al aardig om zelf woorden te schrijven en met wat hulp waren we gauw klaar. Schrijven, check, Taal, check.

Er kwam nog wat meer bij kijken. We bedachten allemaal waterspelletjes en keken wat we daarvoor nodig hadden. Sommige dingen moesten we nog samen kopen. Toen alles klaargezet en gewacht op alle kinderen. Eindelijk gingen we dan beginnen! Ze hadden er de hele week naar uit gekeken.

Afsluiten met ijs en een watergevecht... We vonden het heel geslaagd en hebben genoten!

Poetsers

Vanaf onze ontbijttafel hadden we deze week een bijzonder uitzicht. Alsof er binnen enkele ogenblikken een openluchtbijeenkomst zou beginnen. Het bleek iets anders te zijn: de grote schoonmaak van het gebouw.

Boas en Fera wisten nu hoe snel ze van tafel moesten, gristen twee afwasborstels mee en gingen helpen. Vanuit het slaapkamerraam kon ik het allemaal een beetje volgen. Ik ben best wel een beetje trots op ze hoor, als ik ze dan eerst schuchter daar naartoe zie lopen en ze even later dapper zie vragen of ze mee mogen helpen. En vervolgens nog de flarden van gesprekken over thuisonderwijs enzo. Dat blijft immers bijzonder. Maar voor onze kinderen natuurlijk heel normaal, en zo praten ze er ook over.